Bé Ruiter gaat weer lachend door het leven
Complete verduurzaming van 144 huurwoningen in de Groningse Sabastraat, Sint Eustaciusstraat en Arubastraat. Volgens de totaalaanpak, dus van onder tot boven, inclusief voor iedereen vier ‘eigen’ zonnepanelen op het dak. Geen kleinigheid, merkte ook Bé Ruiter, die er als bewoner van de Sabastraat (al 47 jaar!) een paar maanden met zijn neus bovenop zat. Het huis van Bé voelt nu een stuk comfortabeler en warmer; de kosten voor elektriciteit zijn dankzij de nieuwe zonnepanelen ineens ‘belachelijk laag’. Allemaal goed nieuws dus, maar Bé heeft nog wel wat opbouwende kritiek voor een volgende verbeterklus waar dan ook, als die net zo groot en ingewikkeld is voor de uitvoerders en voor Lefier: ‘Voorzichtig uitgedrukt: de communicatie met de huurders kon op sommige momenten wel wat beter. Daar staat tegenover dat er na een goed gesprek vol begrip ook wel is afgeweken van de standaard regeltjes, in mijn voordeel. Achteraf blijft vooral hangen dat we natuurlijk heel blij zijn met alle voordelen van de verduurzaming! Dat is heel netjes gedaan. Eind goed al goed, mag ik wel zeggen.’
De uitgebreide renovatie, met vallen en opstaan
Zonder meer een megaklus voor Bouwgroep Dijkstra-Draisma BGDD en een reeks onderaannemers zoals Kozijnenwacht, Energiewacht en nog wat van die specialisten.
Bé laat de resultaten vol trots allemaal zien: nieuwe voordeur, ingekorte tussendeur voor meer ventilatie, nieuwe kozijnen en ramen, nieuwe coating op het balkon en in het trappenhuis. De nieuwe laminaatvloer zat niet in de planning. Die heeft Bé te danken aan een noodlottig ongelukje. Op het moment dat de hele raampartij uit de voorkamer al was weggehaald, zette iemand in een moment van onoplettendheid de tussendeur naar de achterkamer open. Daar hing het oude raamkozijn nog net op zijn plaats, maar niet meer goed vast aan de muren. Door de plotselinge trek kieperde het hele gevaarte naar binnen. Gevolg: overal glassplinters en fikse beschadigingen in het novilon zeil op de vloer. Een beetje overlast en stress is bij zo’n verbouwing nooit helemaal te voorkomen, maar dit was wel wat te veel van het goede. Geen fijne dag voor Bé.
Een hele nieuwe keuken, dat hoorde officieel niet bij de aanpak. ‘Maar ik zei: nu jullie er toch zijn? De oude keuken was technisch nog helemaal goed, best zonde eigenlijk. Alleen mijn vrouw, die een paar jaar geleden is overleden, was zo’n dertig centimeter kleiner dan ik. Als ik aan het kokerellen was en ik stond lang te snijden, moest ik een paar uur bijkomen van de rugpijn. De mensen van BGDD hebben even overlegd met Lefier; ze hadden veel begrip voor mijn probleem. Dat vond ik echt fantastisch, dat ze niet zeiden: kan niet, we mogen geen uitzonderingen maken. Nu kan ik overal weer makkelijk bij.
Op 1 december is iedereen nog even een laatste keer langs geweest om te kijken, Jolanda van BGDD en Lisette van Lefier. Met een chocoladeletter S, ik denk van Stahoogte. Ook om nog een keer sorry te zeggen voor het ongeluk met het raam. Netjes toch?’
Bé vindt dat sommige huurders ‘zelf ook wel wat steekjes lieten vallen’. Op de dag dat de vakmensen aanbelden om een dikke isolatieplaat aan het plafond van de kelder te monteren, konden ze er niet bij vanwege zes fietsen, een stapel autobanden of een dikke muur van dozen met oud papier. ‘O, was het vandaag? Wist ik helemaal niet’. Bé zegt daar over: ‘Dat snap ik niet, terwijl we toch ruim op tijd een brief kregen met: maak ruimte in de kelder. We kregen van de aannemer ook een Bewonersapp, om vragen te stellen, of om een nieuwsbericht te lezen. Heel handig.’
Eind goed al goed, toch?
‘Als ik nu ’s morgens opsta, is het in de kamer nooit meer kouder dan 17 of 18 graden. Ook al zet ik de verwarming ’s nachts op 15. Dus die isolatie werkt echt wel! De elektriciteitsrekening is dankzij de zonnepanelen soms nog maar 4 euro per maand! Ik woon hier prachtig. In de voorkamer uitzicht op de speeltuin, dat brengt wat leven in de brouwerij. In de verte zie ik het nieuwe appartementengebouw van Lefier, de Brugwachter. Ik kon de hele bouw volgen vanuit mijn huiskamer. Achter het huis heb ik een behoorlijk diepe eigen tuin, met een volwassen kastanjeboom, 47 jaar geleden geplant als sprietje van 20 cm hoog.’
Het blijkt een buurtje-in-een-buurt met veel saamhorigheid te zijn, mensen hebben er nog oog voor elkaar. Bij de voordeur van Bé hangen vier sleutelbossen van buren; hij krijgt elke morgen een app-berichtje van twee bevriende buurvrouwen: alles nog in orde Bé? Hij is met zijn 77 jaar kerngezond en fit, maar je weet nooit. Toch een fijne gedachte.
Als we bij Bé op bezoek zijn, logeert toevallig ook de kat van de overbuurman er een dagje. Hij krijgt een schoteltje vanillevla. Bé vertelt: ‘Die overbuurman is kok in een goed restaurant. Op een dag belde hij aan en zei: Bé, je bent nu alleen, kun je eigenlijk een beetje koken? Dat gaat best wel, maar nu krijg ik 1 of 2 keer in de week een maaltje van hem. Altijd met van die deftige restaurantnamen, zoals Pommes Duchesse met Ribeye. Blijkt gewoon een gekookt aardappeltje met een stukje vlees. Heerlijk hoor!’
Het allerbelangrijkste onderwerp hebben we nog helemaal niet besproken! Dat is Bé’s nieuwe Yamaha keyboard. Nou ja keyboard, het indrukwekkende ‘digital workstation’ heeft wel wat van de cockpit van een passagiersvliegtuig. Bé tovert er in de winter, als hij niet in de tuin kan zitten, elke dag wel een uurtje lichte muziek uit, hij vult de melodie naar eigen smaak in tussen de dansritmes en de levensechte trompetten en violen uit de Yamaha. ‘Ik kan dus geen noten lezen. Helemaal niet erg. Dat kon de beroemde orkestleider James Last ook niet. Als je zo oud bent als ik, heb je een hoop mooie deuntjes in je hoofd zitten!’