“Het voelt alsof we de hoofdprijs hebben gewonnen!”

Alma en Pieter Hamminga uit Sappemeer wilden dolgraag verhuizen naar iets kleiners, om allerlei redenen. Wooncoach Caroline de Vries van Lefier luisterde naar hun nieuwe woonwensen en kon ze al snel een handje helpen. Veel eerder dan verwacht. Ze verhuizen van de Leliestraat naar de Dahliastraat, nog geen 100 meter verderop in hun geliefde Bloemenbuurt. Toch een wereld van verschil, alleen al omdat alles er gelijkvloers is. Heerlijk! Zij is bijna 75, hij bijna 80 – ze hebben allebei heel veel zin in een nieuwe start! Wat ook zeker meespeelt, zeggen ze in koor: “We gunnen het een startend jong gezin met kinderen om een leuke rijwoning te krijgen met genoeg slaapkamers en buitenruimte. Die hoeven nu niet meer te wachten. Dat vinden we ook wel een mooi idee!”

Pieter en Alma in hun oude huis aan de Leliestraat

Alma vertelt: “Ik wist niet eens dat er zoiets was als een ‘wooncoach’. We waren zelf al eens gaan kijken in de Dahliastraat, maar we waren er nog niet helemaal uit. Wooncoach Caroline belde veel eerder dan verwacht met het goede nieuws: er komt nu ook een mooi appartement leeg op de tweede verdieping, aan de zuidkant. Als je wilt, is het voor jullie!” Pieter en Alma waren snel overtuigd. Hij zag zich al zitten in de hoek bij het raam, in een luie draaistoel, speciaal voor de gelegenheid gekocht. Met een riant uitzicht op de hoge bomen aan het water en de boten die over het Winschoterdiep langsvaren.

Pieter op het balkon aan de Dahliastraat

De aanleiding?
Zo’n 12 jaar geleden verhuisden Alma en Pieter bewust vanuit een flat naar een grotere gezinswoning. Leuke, frisse nieuwbouw aan de Leliestraat, met boven 3 slaapkamers. Handig voor als hun dochter eens langskwam met de kleinkinderen, ruimte genoeg. Die kleinkinderen zijn intussen volwassen, bij opa en oma logeren doen ze niet meer. De ruime gezinswoning voelt nu soms eerder als een last dan als een lust. “We komen eigenlijk alleen nog maar boven om te slapen. Bovendien heeft Pieter al een tijdje een pijnlijke knie; de trap af gaat nog wel, maar de trap op is toch wel een uitdaging elke avond. En je weet niet hoe we er over een paar jaar voorstaan met de gezondheid?” Alma heeft nog wel wat argumenten: “Ik zal straks in ons nieuwe appartement de tuin helemaal niet missen. Hoeft voor mij niet. Ik ben geen tuinier, nooit geweest. Als je mij onkruid laat wieden, trek ik per ongeluk de bloemen eruit. De laatste tijd stoorde ik me soms ook wel aan de reuring en het geluid van spelende en roepende kinderen in de straat; er wonen hier veel jonge gezinnen, die het onderling heel gezellig hebben natuurlijk. Is ook leuk, dat snap ik. Maar als ik zelf behoefte heb aan rust en stilte, ga ik soms liever binnen zitten. Zonde toch? We wilden wel graag in deze wijk blijven. Ik ben een geboren Sappemeerster (in de Azaleastraat hier vlakbij), die moet je niet naar Hoogezand sturen, zeggen ze wel eens, haha!”

“Ik geef toe, een verhuizing is wel even een gedoe, ik snap dat mensen er tegenop kunnen kijken. Je moet ineens van alles regelen. Maar zelfs daarmee kan de wooncoach van Lefier je op weg helpen. Bij ons is alles netjes geschilderd door de schilder van Lefier, omdat er wat kleine aardbevingsschade was. Nu kunnen we er zó in, we hoeven niks te doen. De verhuiswagen komt langs, die hebben we al gereserveerd. We hebben wat oude meubels en de wasmachine cadeau gegeven via Marktplaats. Gratis ophalen. Een jonge jongen die net op zichzelf ging wonen, was er heel blij mee! Achteraf valt de verandering heel erg mee; we gaan daar erg gelukkig worden, dat weten we nu al. We zijn 55 jaar geleden getrouwd, we begonnen in een flat en daar eindigen we nu ook weer! Het ging allemaal zo snel. Wooncoach Caroline zei alleen: ik ga mijn best voor jullie doen – we waren net een paar dagen naar het Sauerland toen we het nieuws hoorden.”

Wat straks heerlijk is, in de Dahliastraat: “Het gemak van lekker alles gelijkvloers. Mooi uitzicht, zonnig balkon dat een beetje uit de wind is, een heel ruime woonkamer en een grote slaapkamer. De tweede kamer gaan we gebruiken voor kastruimte. Alles is ruim opgezet, de entreehal, de badkamer, de breedte van de deuren. De vorige bewoonster kon er met haar scootmobiel alle kanten op. Je weet nooit of we straks minder mobiel worden en misschien meer zorg nodig hebben, toch?” Pieter vult aan: “De gehuurde garage houden we aan, die huren we niet van Lefier maar los van Groninger Huis. Daar heb ik op loopafstand plek voor mijn visspullen en alles wat we niet in de gezamenlijke (fietsen)berging willen bewaren. Kijk, daar beneden achter die dikke boom is mijn vaste visstekje. Wist je dat er in het Winschoterdiep heel wat vis zit? Van enorme brasems tot vorens en snoekbaars aan toe. We blijven ook onze fietstochtjes maken vanuit hier, een keertje naar het Zuidlaardermeer, Slochteren, ’t Roegwold, soms wel 25 kilometer. Wel op de elektrische fiets, hoor. Handig: de bushalte Dahliastraat is hier voor de deur. We kijken nog of we straks ook wat huishoudelijke hulp kunnen inhuren, voor de grotere, zwaardere schoonmaakklussen één keer in de zoveel tijd. En dan maar genieten!”