“Dit is het gezelligste plekje van Zwartemeer.”

Lisette was eigenlijk helemaal niet serieus van plan om te verhuizen. Ze had zich al een tijdje ingeschreven voor een andere huurwoning, maar vaak als er iets leuks voorbijkwam, stond ze nummer 85 op de wachtlijst. Kansloos. En bovendien: waar zou het mooier wonen zijn dan in haar tiny house in het levendige centrum van Emmen? In een spontane opwelling besloot ze te gaan kijken in Zwartemeer. “Ik dacht: ach, ik heb toch geen kans. Er kwamen vier kijkers naar de bezichtiging. Toen Lefier vertelde: je bent nu nummer 1, zei ik binnen een seconde: geef dan de sleutel maar! We doen het. Mijn man wist eerst nog van niks, maar die is nu ook heel tevreden. Geen moment spijt. De natuur is hier heel mooi, even verderop begint natuurgebied Bargerveen, aan de grens met Duitsland het weidse Bourtanger Moor. Al mis ik de reuring van de stad soms wel even, de voordelen zijn heel groot. Je hebt alle ruimte, bij mijn hoekhuis is een heerlijke tuin, het huis zelf heeft een heel mooie uitstraling, mooi afgewerkt, leuke bouwstijl. Geen energiekosten, nul op de meter, dat gaf voor mij de doorslag. En wat je van tevoren niet kunt weten: wij hebben het hier in het hofje heel gezellig samen!”

‘Achterbuurvrouw’ Ilana is het helemaal met Lisette eens. Zij is officieel het aanspreekpunt voor de acht nieuwe bewoners van het Verveendershof aan het Kniepveen: “Ik ben vooral praktisch, ik lees de berichten in de groepsapp. Lisette is meer van de leukigheid, doorpakken, dingen voor elkaar krijgen, ze heeft erg veel positieve energie! Niet te stoppen! We doen het nu samen, want we vullen elkaar mooi aan!”

De nieuwe woonwijk van Zwartemeer, met vrij uitzicht op de akkers en de bosrand in de verte, is heel gevarieerd: deels koopwoningen – plus een besloten hofje met acht levensloopbestendige huurwoningen in dezelfde bouwstijl. Levensloopbestendig wil zeggen: onder andere het gemak van alles gelijkvloers. Slaapkamer en badkamer beneden. Fijn voor nu, fijn voor later. Vloerverwarming, uitstekend geïsoleerd, zonnepanelen, allemaal goed voor ‘nul op de meter’. Tussen de woningen, gebouwd in twee korte rijen van vier, ligt als extraatje bovenop de eigen achtertuin een gezamenlijke ‘binnentuin’ waar iedereen gebruik van mag maken.

Anders dan bij historische hofjes voor ouderen in binnensteden liggen hier niet de voordeuren aan de binnentuin, maar de achtertuinen. Dat levert een mooi beeld op: eerst de eigen buitenruimte met genoeg privacy, dan de bloemenrijke tussenruimte met een paar onverharde paden. Op de korte kant van de gedeelde tuin de bergingen, zodat er echt een hofje in u-vorm is ontstaan. Veel leuker dan een standaard gemeentelijk plantsoen; de ideale plek ook om elkaar even te ontmoeten, op de momenten dat je daar zin in hebt. De bewoners kunnen het heel goed met elkaar vinden!

“Soms zie je ineens in de groepsapp staan: de sjoelbak ligt onder de overkapping, wie komt er even meedoen? We hadden al een barbecue samen, soms spontane borrels, straks met Kerstmis gaan we ook vast iets organiseren, of een knusse Nieuwjaarsborrel buiten. De lampjes hangen er al. We genieten echt van die plek. Je hebt eerst veel privéruimte buiten – en je eigen tuintje grenst niet meteen aan de tuin of schutting van een ander. Het is ook gewoon mooi, een soort klein parkje voor ons zelf!”

Die overkapping, dat is wel een mooi verhaal. Toen iedereen de sleutel kreeg, was er op het middenterrein alleen nog maar een zandvlakte, bij slecht weer een modderbak. Lisette omschrijft het als ‘een zwembad’. Lefier liet een hovenier de beplanting aanleggen; die hovenier gaf de bewoners van het hofje een robuuste picknicktafel cadeau. De huurders staken de koppen bij elkaar, ze wilden meer. Een veranda, een prieel, een overkapping, de naam maakt niet uit. Maar ja, duur, moeilijk. De gemeente Emmen was wel bereid om een kleine bijdrage te leveren, daar stopte het. Op zo’n moment staat de ware Lisette op, bleek al snel. Toevallig was de eigenaar van bouwbedrijf Wolken (bouwer van de woningen) zelf ook in de straat gaan wonen, eerder al. De vier huurders aan de kant van Lisette werden meteen opgenomen in die bestaande groep; ze werden al uitgenodigd voor het straatfeest daar. Lisette trok de stoute schoenen aan (die heeft ze eigenlijk nooit uit) en sprak de buurman met het bouwbedrijf aan: “We hebben wel al wat geld, de rest moet maar uit dat potje komen” (wijzend op het Wolken bedrijfslogo). Daarna ging het snel: Wolken wilde wel, ze reageerden met “Ik denk wel dat we er dan uit komen. Op voorwaarde dat iedereen een handje meehelpt. Letterlijk: gaten spitten, zand en cement aandragen.”

De overkapping is in twee dagen gebouwd – en nu het stralende middelpunt van het buurtgevoel. Lefier gaat nog zorgen voor een vriendelijke afscheiding aan de open kant met een bordje Privé, zodat de eventuele hangjongeren van Zwartemeer direct weten: geen openbaar park, iemands tuin.

Lisette en Ilana vatten het succesverhaal nog even samen: “We zijn een heel gevarieerde groep, heel jong (begin 20) en ietsje ouder door elkaar, terwijl we vroeger dachten dat hofjes alleen voor senioren van 60-plus waren. De sfeer onderling is heel goed. Er is een kleine connectie met Barger-Oosterveld, waar Lisette is opgegroeid, verder heeft iedereen een andere achtergrond. Heel divers, toch een eenheid, met veel respect voor elkaar. Nooit wordt er iemand buitengesloten. Ilana heeft met haar dochter Liv van 5 wel eens minder tijd, maar dat snappen we dan. We denken zelf: we wonen hier met een reden samen. Het heeft zo moeten zijn! Dat gevoel is achteraf nog belangrijker dan de energiezuinige ‘Nul op de meter’, toch?”

Dochter Liv heeft het laatste woord. Ze is dol op de grote, gedeelde tuin: “Ik zag deze zomer heel veel vlinders! Wel 100!”