Liever Jimi Hendrix dan Flip Fluitketel!
Willem Brans uit Stadskanaal wordt binnenkort 79. Zijn huurhuis aan de Gooilandlaan heeft wel wat van een museum. Prachtig vintage metalen speelgoed uit de Jaren ’50, klassieke portretfoto’s uit de fotostudio van rond 1900, maar toch vooral . . . enorm veel langspeelplaten en singles uit de Sixties. Hij is een verwoed verzamelaar. In de woonkamer valt meteen de LP-hoes met Jimi Hendrix op. Op een toon alsof hij ons slecht nieuws moet melden, vertelt Willem: “Die leeft niet meer. Ik koop sowieso het liefst Engels. Veel betere muziek! Wat moet ik met een liedje als ‘Ik ben Flip Fluitketel’ van André van Duin?”
Willem werkte altijd als hovenier; op zijn 60ste kon hij al met pensioen. Sindsdien heeft hij alle tijd om tweedehandsmarkten, platenbeurzen en kringloopwinkels af te struinen. De oogst mag er zijn: originele LP’s van Elvis, Buddy Holly, Joe Jackson, The Rolling Stones. En dan heeft hij nog eens 1.000 singles die hij ‘ergens anders’ bewaart. “Waar precies, dat houd ik liever geheim; ik wil dieven met een goede muzieksmaak niet op een idee brengen! Ik koop overigens alleen echte oude platen, dat hoeft geen vermogen te kosten. Meestal zijn ze rond de 10 euro, maximaal 15. Ze worden nu wel nagemaakt met nieuwe persingen, maar dan zijn ze ineens vier keer zo duur. Vinyl is weer helemaal in, ook bij jongeren!”
Jimi Hendrix, dat is toch lekker ruige gitaarmuziek, gemaakt om het volume thuis eens helemaal op 10 te zetten? Daar denkt Willem anders over: “Ik houd graag rekening met de buren. Die heb ik maar aan één kant, omdat we in een hoekhuis wonen. De buurman is ook een muziekliefhebber, die zou het niet zo erg vinden als hij wat hoorde, maar ik zet het geluid nooit heel hard. Zeker niet ’s avonds na 9 uur, dan wil toch iedereen rust? En hoe weet ik dat de buren net als ik op dat moment zin hebben in muziek? Ik speel de platen overigens af op een origineel muziekmeubel uit de Jaren ’60, zo eentje dat op een dressoir lijkt, met boven een draaitafel en onderin een radio. Gekregen van mijn dochter, die wilde hem wegdoen. Ik zei: ben je gek? Het is een museumstuk, goed voor prachtig subtiel geluid. Mijn vrouw zegt wel eens, bij het zien van alle bewaardozen met LP’s en singles: kan het ook wat minder? Maar als ik iets goeds zie, wil ik het hebben! Het is fantastisch om een hobby te hebben, die nooit verveelt! Kan ik iedereen aanraden.”
Willem houdt het niet bij grammofoonplaten alleen. Op tafel ligt een kostbaar fotoboek met leren band, vol deftige portretfoto’s van rond 1900. Mannen met snorren en trotse vrouwen met een hoed, die in hun beste kleding poseren voor de fotograaf. Aan de klassieke krulletters op het dikke fotokarton te zien, komen de foto’s uit Duitsland. “Die vond ik op een rommelmarkt in Martiniplaza. Zoiets moois kun je toch niet laten liggen? Het kostte 35 euro, voor mij is het een onbetaalbaar bezit.”
Bij de bank in de woonkamer staan twee gitaren, eentje is elektrisch. Van het model waar Jimi Hendrix ook op speelde. Kan Willem misschien even een kort riffje voordoen? “Echt niet! Die zijn alleen voor de sier.”
Pronkstuk in de kamer is een open kast, vol metalen speelgoed uit de Jaren ’50. Je kent ze wel: motoren, auto’s, vliegtuigen, draaimolens en schommels van op de kermis. Willem pakt een motor met zijspan en laat zien hoe het opdraaimechanisme werkt, waarmee de motor op eigen kracht een stukje over de eettafel tuft. “Als kind gooide je zoiets weg, als je er genoeg van had. Moet je nu eens zien: zonde toch, als dit niet bewaard blijft? Mijn schoonzoon heeft de randen van de vitrinekast versierd met led-lampjes. Elke morgen als ik opsta, ga ik eerst even hier een kijkje nemen, naar al dat moois. Zo’n mooi speelgoed maken ze niet meer!”
Misschien niet zo’n goed nieuws voor Willem’s vrouw, die soms vindt dat het wel wat minder kan: zaterdag 1 maart is hij op de landelijke Verzamelbeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. Daar is hij nog nooit geweest. “Het moet enorm zijn, kilometers kraampjes met alleen maar fanatieke verzamelaars! Ik ga direct ’s avonds weer terug met de trein, kan ik mooi nog de wedstrijd van FC Groningen zien!”
Binnenkort verhuizen alle LP’s even tijdelijk naar een veiligere plek; de huizen aan de Gooilandlaan worden grondig gerenoveerd. “Ze pakken alles aan: nieuw dak, nieuwe kozijnen, een nieuwe voordeur want de oude tocht. Het zal best wat stof en gedoe geven, maar we hebben het er graag voor over, want we wonen hier heerlijk. Straks met veel meer comfort en een lagere energierekening. Met uitzicht op het groene dierenparkje met struisvogels en herten. Ik wil hier nooit meer weg! Nou ja, als ik doodga misschien, dan wil ik wel naar boven. Maar anders niet.”